Masaż dostawowy

Masaż centryfugalny to masaż głęboki polegający na rozmasowaniu napiętych mięśni i ich przyczepów wpływający na poprawę funkcjonowania stawu. Stosując techniki masażu dostawowego powodujemy poprawę funkcjonowania stawu i z nim związanych struktur, które uległy degradacji lub są niszczone ewentualnie stosujemy go profilaktycznie. Poprawa krążenia w stawie płynów ustrojowych oraz w torebce okołostawowej bezpośrednio wpływa na zwiększenie regeneracji oraz poprawę ruchomości. Po kilku masażach dostawowych możemy też liczyć na efekt przeciwbólowy. Seria masaży codziennie lub kilka razy w tygodniu przynosi wyraźną ulgę w bólu i w zwiększeniu zakresu ruchu. Masaż dostawowy dotyczy : barków, bioder, kolan, stóp oraz łokci, nadgarstków i rąk. Stosując ten masaż we wczesnych stanach artrozy możemy zatrzymać proces chorobowy i nie dopuścić do artretyzmu. Dzięki masażom dostawowym możemy poprawnie chodzić i wykonywać ruchy jakie wzmocnią mięśnie i nie pozwolą do spadku kondycji, a co za tym idzie gwarantują utrzymanie dobrej sprawności. Masaż ten ma też ogromne znaczenie dla osób zdiagnozowanych do leczenia operacyjnego gdyż poprawia funkcjonowanie kończyn zanim zostaną unieruchomione na czas rekonwalescencji po operacji - usprawnienie po operacji jest krótsze i łatwiejsze. Zastosowanie masażu dostawowego we wczesnym stadium schorzenia daje efekty wyleczenia. Te zależne są od kondycji organizmu, współpracy, stosowania odpowiedniej diety, ćwiczenia oraz kontroli wagi i sposobu pracy ( uprawiania sportu ). Odciążenie stawu oraz masaż dostawowy plus zabiegi fizykoterapeutyczne ( kriokomora, laser, pole magnetyczne ) mogą znaczaco wpłynąć na poprawę funkcjonowania chorego stawu.

Migrena - jak ugasić ból głowy - jak zapobiegać?

 Ból głowy może skutecznie zepsuć dzień lub uprzykrzyć życie na całe tygodnie. Farmakologiczne środki na ból głowy szybko likwidują dolegliwości, ale stosowane codziennie lub bardzo często przez dłuższy czas mogą uszkodzić błonę śluzową przewodu pokarmowego. Ich działanie skuteczne może wspomagać lub nawet zastępować akupunktura.

 Ból głowy – przyczyny

 

Ból głowy może mieć dwojaki charakter:

Pierwotny

 

Kiedy ból pojawia się samoistnie i nie jest spowodowany chorobą, ale przyczyną może być stres, przemęczenie, przejedzenie, zmiany hormonalne w cyklu miesięcznym kobiety, głód. Dolegliwości o tym charakterze, które pojawiają się najczęściej, to napięciowy ból głowy i migrena powodująca jednostronny ból głowy. Najrzadziej notowany jest uciążliwy klasterowy ból głowy.

Wtórny

 

Ból pojawia się jako wynik innych nieprawidłowości w organizmie:

• infekcji (np. powodujące ból głowy i karku zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych)
• nowotworu
• chorób układowych lub narządowych (np. nadciśnienie, którego skutkiem jest ból głowy z tyłu w okolicach potylicy);
• powikłań poinfekcyjnych (np. ból głowy przy schylaniu się, który może być wywołany przez niewyleczone zapalenie zatok albo ból głowy z lewej lub prawej strony spowodowane neuralgią nerwu twarzowego);
• zwyrodnień (np. ból głowy spowodowany chorobami kręgosłupa dotkniętego patologicznymi zmianami, które doprowadziły do ucisku na nerwy).

 Sposoby na ból głowy

Po wykluczeniu takich przyczyn jak infekcja, nadciśnienie, powikłanie poinfekcyjne czy choroba nowotworowa, możemy zastosować leczenie fizjoterapeutyczne. Terapia punktów spustowych, masaż manualny wraz zastosowaniem pola magnetycznego i naświetlania sollux może przynieść ulgę w bólach głowy. Zastosowanie fizjoterapii musi iść w parze z odpowiednim momentem wdrożenia leczenia by było skutecznym sposobem na ból głowy. Ból głowy należy przewidywać i wyprzedzać. Istnieją przyczyny bólu głowy, których powinniśmy starać się unikać: stres, przemęczenie, brak świeżego powietrza i ruchu, a czasami po prostu jest to głód. Wystarczy zrozumieć sygnały jakie wysyła organizm by skutecznie mu pomóc. Skoro wiemy, że stres jest powodem bólu głowy to przeanalizujmy w trakcie bólu głowy czy byliśmy narażeni na niego dzień przed wystąpieniem bólu głowy i kiedy następny raz wystąpi mocny stres musimy przewidzieć, że zaboli nas następnego dnia głowa - najlepiej wtedy wdrożyć jakąś metodę, a jest wiele metod zapobiegania bólom głowy. Spokojny odpoczynek, wypicie dużej ilości wody, zjedzenie lekkostrawnego i smacznego posiłku wraz z kilkoma wykonanymi relaksującymi ćwiczeniami przy otwartym oknie czy spacer na świeżym powietrzu powinny zapobiec bólowi głowy.

Istnieją też sygnały, z którymi musimy się zaprzyjaźnić i je rozpoznawać świadczące o nadchodzącym bólu głowy z powodu migreny: światłowstręt, uczucie mdłości, zawroty głowy, zaburzenie snu, apatia, czy PMS u kobiet. Najłatwiej wtedy sięgnąć po tabletkę bo skuteczniej reagować na mniejszy ból niż na większy " łatwiej zgasić zapałkę niż ognisko". Można również zawczasu udać się na masaż czy zabieg 10 minutowy polem magnetycznym ew. sollux.

Ból głowy narasta i nie warto czekać, aż minie - trzeba działać w jak najwcześniejszym stadium. Masaż punktów spustowych odpowiedzialnych za bóle głowy to bardzo dobra terapia działająca długodystansowo. Seria zabiegów polem magnetycznym i solluxem poprawia krążenie krwi w głowie co również uchroni nas przed każdym rodzajem bólu głowy. a

Jeśli podłożem bólu głowy jest zwyrodnienie kręgów, ucisk na system nerwowy należy zdawać sobie sprawę z dłuższej potrzeby leczenia i wykonywania masaży czy zabiegów fizykoterapeutycznych poprawiających kondycję organizmu w miejscach odpowiedzialnych za powstawanie bólu głowy. Terapia powinna być prowadzona wszechstronnie, gdyż tylko taka terapia jest skuteczna w leczeniu bólu głowy mającego przyczyny. Na całym świecie masażyści i fizjoterapeuci odnotowują bardzo wysoki procent skuteczności leczenia bólu głowy wg powyżej opisanych metod.

Nie sięgaj tylko po tabletki przeciwbólowe - 

zadziałaj inaczej i nie niszcz organizmu NLPZ

Terapia punktów spustowych

Znacie to? Nagle, często w okolicy karku wyczuwacie pod palcami twarde, bolesne zgrubienie. Czasem boli tylko, gdy jest uciskane, a innym razem boli, boli i boleć nie przestaje uprzykrzając nam życie. Często w tym wypadku mamy do czynienia z punktami spustowymi. Niejednokrotnie powstają gdy niewłaściwie wykonujemy dany ruchów lub podczas przeciążenia. Na szczęście leczenie  jest stosunkowo proste, pod warunkiem, że pacjent wraz z terapeutą przeanalizują, co wywołuje reakcję oraz przedyskutują możliwości zmiany. Inaczej za każdym razem, gdy pacjent pojawi się w naszym gabinecie będzie doskwierał mu dokładnie ten sam ból.

Czym jest punkt spustowy?

Są to niewielkie, nadwrażliwe obszary w obrębie brzuśca mięśniowego lub powięzi mięśnia. Pod wpływem nacisku powodują tkliwość oraz ból mający charakter promieniujący lub rzutowany. Punkt spustowy to nic innego jak lokalne niedokrwienie. Brak dopływu krwi do tkanek skutkuje bólem – w ten sposób nasz organizm daje nam znać, że coś jest nie tak i trzeba to sprawdzić.

Punkty spustowe pojawia się w danym miejscu z różnych powodów. Często z powodu przeciążeń lub złych nawyków, na przykład posturalnych, które są powtarzane i utrwalane każdego dnia. Błędne koło może przerwać odnalezienie przyczyny oraz nauczenie prawidłowych nawyków. Częstym błędem jest umiejscowienie komputera gdzieś z boku biurka, gdzie aby na nim pracować trzeba rotować swój kręgosłup. Wystarczy zasugerować postawienie monitora i klawiatury na przeciwko lub zainwestowanie w krzesło obrotowe. Dzięki niemu będzie można obrócić całe ciało bez niepotrzebnego krzywienia się przez kilka godzin dziennie.

Czynniki wywołujące powstawanie punktów spustowych

Pojawiają się często w mięśniach narażonych na długotrwałe przeciążenia, stres oraz po urazach i mikro urazach, zaburzeniach układowych jak i pooperacyjnych, a także niewydolności mięśniowej. Usunięcie punktu spustowego nie jest równoznaczne z wyeliminowaniem czynników mających wpływ na jego aktywność.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że mamy do czynienia z dwoma rodzajami punktów spustowych. Mogą być one aktywne i boleć cały czas oraz promieniować na przykład do ramienia. Drugi rodzaj to punkty ukryte. Tutaj ból będzie się uaktywniał w chwili, gdy będziemy dotykać wrażliwego obszaru.

Objawy jednym mniej, innym bardziej znane

Punkty spustowe objawiają się bardzo różnie. W większości kojarzymy je z ostrym, nieprzyjemnym bólem w trakcie uciskania wrażliwych miejsc. Jednak to nie wszystko. Powstanie punktów spustowych może doprowadzić do ograniczenia biernego lub czynnego ruchu, osłabić mięśnie, a nawet wywoływać sztywność, która będzie się ustępować po treningu, spacerze lub innej formie ruchu. Ból będzie często promieniował. Innymi objawami są zaburzenia czucia głębokiego, równowagi oraz gorsza koordynacja mięśni, a nawet potliwość i gęsia skórka.

 Eliminacja punktów spustowych

Każdy dobry rehabilitant zacznie od wywiadu. Trzeba przede wszystkim odnaleźć przyczyny powstawania uprzykrzających nam życie dolegliwości. Na tej podstawie dobierze odpowiednie zabiegi. Często jest to masaż, który pomoże rozluźnić spięte mięśnie oraz rozgrzeje i poprawi ukrwienie. Na koniec wskazane jest zastosowanie relaksacji poizometrycznej, streching oraz hamowania manualne.

Osobiście preferuję ostatnią metodę. Polega ona na uciśnięciu bolących punktów. Dzięki temu zamykamy naczynia. W chwili zabrania ręki dochodzi do ich otwarcia i krew znów zaczyna w nich krążyć. Ucisk można powtórzyć kilkukrotnie. Zwykle już po pierwszym pacjenci czują dużą ulgę, choć początkowo ból może wydawać się być nie do zniesienia.

Zapraszam na terapię punktów spustowych do Centrum Regeneracji Ciała!

Masaż prenatalny - ulga dla bolących pleców.

"Masaż nienarodzonego dziecka w brzuchu mamy" - ty też miałaś takie skojarzenie, słysząc określenie "masaż prenatalny" po raz pierwszy? Nie ty jedna. Tymczasem masaż prenatalny to po prostu masaż kobiety ciężarnej. Nazwa jest więc dość niefortunna i nieprecyzyjna, ale sam zabieg uznawany przez lekarzy, położne i rehabilitantów za wskazany. Oczywiście pod warunkiem, że jest przeprowadzany przez specjalistę, który ma doświadczenie właśnie w taki rodzaju masażu i wiedzę na temat przebiegu ciąży.  Trzeba też koniecznie (!) upewnić się u ginekologa, że nie ma żadnych indywidualnych przeciwskazań.  

Ciężarna podczas masażu zazwyczaj siedzi lub leży na boku, rzadziej na plecach. Masażysta niezbyt intensywnie ugniata i głaszcze prawie całe ciało kobiety. A więc znów - wbrew temu, z czym wielu osobom się kojarzy zabieg, nie ogranicza się do okolic brzucha. Nie omija go jednak, podobnie jak okolic odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Te strefy traktuje jednak wyjątkowo delikatnie. Używa kosmetyków bezpiecznych dla ciężarnych, często bezwonnych bo zapachy często drażnią kobiety, będące w początkowym okresie ciąży.

Poniżej przedstawiamy listę korzyści płynących z masażu prenatalnego:

- masaż wykazuje wybitne właściwości relaksujące, jest to chwila wyjątkowego odpoczynku psychicznego dla kobiety w ciąży,

- działa przeciwobrzękowo i przeciwbólowo,

- jest to odnowa biologiczna dla przemęczonych stawów i mięśni.

Zrozumiałym jest, że dziecko czerpie z tych korzyści pełnymi garściami, bowiem współzależność matki i dziecka nie podlega dyskusji.

 Przeciwwskazaniami do masażu są:

- plamienia lub krwawienia w okresie całej ciąży,

- przyjmowane leki na podtrzymanie ciąży,

- pierwszy trymestr ciąży,

- ostatnie tygodnie ciąży (od 37 tygodnia ciąży).

Twoje ciało się zmienia

Celem masażu ciążowego jest zmniejszenie napięcia u przyszłej mamy - zarówno tego fizycznego, jak i psychicznego.  Jeśli jest dobrze wykonany może znacznie zmniejszyć poziom hormonów stresu. Poprawia ukrwienie skóry i pozytywnie wpływa na jej kondycję. Zapobiega obrzękom nóg, zmniejsza bóle kręgosłupa, stawów i głowy. Poprawia działanie układu krążenia i układu limfatycznego.

Specjaliści twierdzą, że na najlepsze efekty można liczyć poddając się takim zabiegom regularnie - co dwa-cztery tygodnie lub częściej o ile zaleci masaże lekarz.

Większość kobiet w ciąży cierpi na bóle pleców na odcinkach krzyżowym, piersiowym i szyjnym.

Bólom tym towarzyszą spore obrzęki nóg. Masaż ciążowy z powodzeniem jest wykonywany w krajach Europy Zachodniej i Stanach Zjednoczonych. Cieszy się tam dużym zainteresowaniem i uznaniem przez lekarzy, fizjoterapeutów i położne.

Niestety w Polsce zabieg ten jest mało rozpowszechniony i korzysta z niego niewiele ciężarnych.

Smutne jest to, że niewielu specjalistów fizjoterapii w Polsce ma wiedzę na temat masażu prenatalnego i jego wpływu na samopoczucie kobiety. Niewiedza powoduje brak promocji zabiegu i udawanie, iż problem nie istnieje.

Kobiety ciężarne pozostają z problemem same i zmuszone do radzenia sobie z bólem domowymi sposobami wychodzą z założenia, że cierpienie jest normalnym elementem ciąży… Nic bardziej mylnego!!!

Masaż wykonywany jest bezboleśnie, delikatnymi, spokojnymi, płynnymi ruchami lekko ugniatając okolice karku i barków. Masaż wykonywany jest przez doświadczoną i przeszkoloną fizjoterapeutkę.

Ciąża i macierzyństwo to wyjątkowy czas dla kobiety

Okres macierzyństwa to wyjątkowy czas w życiu kobiety. Jest to również czas wyjątkowo dużych przeciążeń organizmu, którym trzeba stawić czoło. Podczas ciąży przyszłe mamy zmagają się z licznymi objawami bólowymi w obrębie kończyn i kręgosłupa. W znakomitej większości przypadków można ten dyskomfort zniwelować. Stawiamy na profilaktykę. Uważamy, że jedynie wyedukowana Pacjentka jest naprawdę świadoma i zabezpieczona przed zagrożeniami wynikającymi z niewłaściwego obciążania aparatu ruchu. Świadomość jak dbać o kręgosłup i stawy, jakich czynności i pozycji unikać oraz dlaczego warto zmienić niewłaściwe nawyki ruchowe ma w tym okresie szczególne znaczenie. W zespołach bólowych kręgosłupa oferujemy skuteczną i fachową pomoc. Bezpieczna, delikatna terapia ukierunkowana na problematykę kobiety ciężarnej pomaga likwidować zespoły bólowe i chroni przed ich nawrotem. 

Wszystkie panie z brzuszkiem potrzebują szczególnej opieki. Szczególnie te zestresowane swoją nową rolą. Bycie przyszłą mamą jest wyzwaniem i narzuca ograniczenia. Zmianie podlega styl życia, dieta, ale przede wszystkim zmienia się ciało kobiety. Osłabione mięśnie brzucha i zmniejszenie elastyczności wiązadeł międzykręgowych prowadzą do wystąpienia lordozy. Kręgosłup w odcinku lędźwiowym ściągany jest do przodu, brzuch wypina się, a pupa zaczyna odstawać. Odruchem w tej sytuacji jest odchylanie górnej części tułowia, co powoduje napięcie mięśni w dole pleców. Pojawia się ból.

Zapraszam na masaż prenatalny do Centrum Regeneracji Ciała

Ból pleców w odcinku piersiowym - ból kręgosłupa piersiowego.

Ból kręgosłupa piersiowego może być wynikiem zmian zwyrodnieniowych. Przyczyną bólu kręgosłupa piersiowego może być uraz, złe ułożenie, dyskopatia. Ćwiczenia na kręgosłup piersiowy to jedna z form leczenia. Na ból w kręgosłupie piersiowym zaleca się ćwiczenia wzmacniające mięśnie, rozciągające i oddechowe.

Dlaczego boli kręgosłup piersiowy?

Kręgosłup w odcinku piersiowym stanowi ważny element budowy naszego ciała, ma wpływ na prawidłowe funkcjonowanie wielu narządów i przyczynia się do tworzenia poprawnej postawy ciała. Jest najdłuższym odcinkiem kręgosłupa i składa się z 12 kręgów piersiowych, dzięki temu to właśnie na jego poziomie uwidaczniają się najczęściej wszelkie skrzywienia.
Ból w odcinku piersiowym kręgosłupa występuje rzadziej niż w innych odcinkach kręgosłupa. Dolegliwości bólowe kręgosłupa najrzadziej występują właśnie w odcinku piersiowym, znacznie częściej zgłaszane są w obrębie kręgosłupa szyjnego bądź lędźwiowego. Kręgosłup piersiowy pełni bardzo ważną rolę w oddychaniu, wynika to z bezpośredniego połączenia z żebrami oraz znajdującymi się między nimi mięśniami międzyżebrowymi.
Kręgi piersiowe są narażone na występowanie zmian zwyrodnieniowych tak samo jak w odcinku szyjnym czy lędźwiowym, co może znacznie przyczynić się do wystąpienia problemów w tym odcinku. Zarówno nieprawidłowa pozycja, źle ułożone ciało, bezpośredni uraz, przebyte choroby (takie jak choroba Scheuermanna – młodzieńcza kifoza), dyskopatie, wzmożone napięcie mięśni przykręgosłupowych mogą przyczynić się do pojawienia się wielu dolegliwości na poziomie piersiowego odcinka kręgosłupa.

Ćwiczenia na ból kręgosłupa

Ćwiczenia na kręgosłup piersiowy, które są nakierowane na bolący kręgosłup może wykonywać każdy, niezależnie od płci czy wieku oraz rodzaju dolegliwości. Ćwiczenia mają w pozytywny sposób wpłynąć na jego funkcjonowanie, poprawić komfort życia i zapobiegać nieprzyjemnym dolegliwością, z których mogą powstać niebezpieczne powikłania.
Szczególnie powinny zadbać o kręgosłup osoby, u których występują ostre, przeszywające dolegliwości bólowe lokalizujące się najczęściej między łopatkami, u których pojawia się problem z oddychaniem (główne problem z nabraniem powietrza), u których objawy nasilają się podczas wysiłku fizycznego oraz pojawiają się uczucia nietypowe o charakterze mrowienia i drętwienia.
Często przyjmowana pozycja siedząca, czy to za biurkiem czy komputerem oraz garbienie się znacznie wpływa na pojawienie się powyższych dolegliwości. Dlatego bardzo ważnym elementem w codziennym postępowaniu są ćwiczenia na bolący kręgosłup, aby zminimalizować ryzyko wystąpienia bólów.

Jakie ćwiczenia na kręgosłup piersiowy?

Trzeba pamiętać, że każda aktywność czy to spacer, czy bieganie, czy pływanie w pozytywny sposób wpływają na funkcjonowanie całego kręgosłupa. Jednak w zależności od tego jaki cel chcemy osiągnąć, możemy wykonać ćwiczenia na kręgosłup piersiowy. Wygodnym wyjsciem jest uzupełnienie ćwiczeń masażem i zabiegai fizykoterapeutycznymi - Centrum Rehabilitacji Ciała gwarantuje w/w zabiegi.
Ćwiczenia mobilizujące odcinek piersiowy kręgosłupa – które mają na celu mobilizację w odcinku piersiowym, rozluźnienie mięśni przykręgosłupowych i zmniejszenie ogólnego napięcia. Przykładem takiego ćwiczenia jest popularny koci grzbiet wykonywany chociażby w pozycji klęku podpartego.
Ćwiczenia na wzmocnienie odcinka piersiowego kręgosłupa – mają na celu wzmocnienie mięśni przykręgosłupowych i tkanek okołostawowych. Wykorzystywane bardzo często u osób z niestabilnością oraz małą stabilizacją w okolicy tułowia. Głównie wykorzystuje się trening izometryczny, polegający na napinaniu mięśni bez zmiany długości ich włókien. Przykładem może być chociażby umiejętność przyjęcia prawidłowej, wyprostowanej postawy i odpowiednim napięciu mięśni.
Ćwiczenia oddechowe – które mają na celu uruchomienie mięśni oddechowym, między innymi międzyżebrowych, które są w bliskim położeniu z kręgami położone w odcinku piersiowym kręgosłupa. Ćwiczenia oddechowe powodują również lepsze natlenowanie tkanek zwiększając ich wydajność podczas pracy.
Ćwiczenia rozciągające odcinek piersiowy kręgosłupa – które mają na celu rozluźnienie mięśni oraz tkanek okołostawowych i przykręgosłupowych, uelastycznienie tkanek miękkich, rozluźnienie powięzi i przywrócenie prawidłowego napięcia. Przykładem takiego ćwiczenia jest maksymalne pochylenie tułowia w przód i wyciągnięcie rąk do przodu w pozycji siadu klęcznego.

Jak zapobiegać bólowi w kręgosłupie piersiowym?

Aby kręgosłup prawidłowo funkcjonował, należy pamiętać o tym jak ważny jest ruch oraz zdrowy styl życia. Jakakolwiek aktywność ruchowa wspomaga funkcje kręgosłupa poprzez wzmocnienie mięśnie, zwiększenie stabilizacji poprzez wypracowanie gorsetu mięśniowego oraz zachowa jego pełną ruchomość. Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia dolegliwości w tym odcinku trzeba pamiętać o:

• prawidłowej postawie ciała (nie garbić się);
• prawidłowym ułożeniu podczas siedzenia przy biurku czy komputerze;
• unikaniu długotrwałych pozycji zgięciowych (schylania się);
• unikaniu przeciążeń, które kumulują się w odcinku piersiowym kręgosłupa;
• rozluźnianiu mięśni przykręgosłupowych;
• unikaniu bezpośrednich upadków na plecy;
• wykonywaniu ćwiczeń oddechowych;
• wybraniu prawidłowego materaca do spania, który pozwolić zachować naturalne krzywizny kręgosłupa.

Jeżeli nie możesz sam pomóc sobie samymi ćwiczeniami wspomóż się masażem i pomocą fizjoterapeuty. W Centrum Regeneracji Ciała zaproponujemy Ci zabiegi i ćwiczenia dostosowane indywidualnie do Twojego schorzenia. Zapraszam!

Ból kości ogonowej - coccygodynia

Kokcygodynia (ang. coccydynia, coccygodynia) to zespół bólowy kości guzicznej. Jest schorzeniem charakteryzującym się występowaniem przewlekłego bólu w okolicy kości ogonowej, który nasila się po przyjęciu pozycji siedzącej. Kokcygodynia częściej występuje u kobiet, zwłaszcza w młodym i średnim wieku. Początek dolegliwości bólowych może być podstępny, co utrudnia szybkie, jednoznaczne rozpoznanie.

 Jak właściwie rozpoznać coccygodynię?

Należy wykonać szereg testów ortopedycznych dotyczących kości ogonowej i mięśni dna miednicy. Jeśli wyniki testów są niejednoznaczne i budzą wątpliwości co do rozpoznania należy wykluczyć choroby odbytu u specjalisty proktologa.

Najczęstsze przyczyny

- urazy (np. uderzenie w rejonie mości ogonowej)
- poród (zwłaszcza dużego dziecka, lub nieprawidłowo ustawionego)
- dźwiganie
- przewlekłe zaparcia
- zespoły napięciowe i urazy mięśni dna miednicy

Jak leczyć kokcygodynię?

Metodą leczniczą z wyboru w tym schorzeniu jest terapia manualna i zabiegi fizykoterapeutyczne. Łącząc te metody można uzyskać około 70% wyleczeń.
Zabiegi fizjoterapeutyczne mają na celu zmniejszenie napięcia mięśni dna miednicy, które pociągają za kość ogonową oraz przywrócenie właściwej pozycji kości ogonowej, jeśli jest taka potrzeba. np. jeśli kość uległa przemieszczeniu na skutek urazu.

Ból kości ogonowej – przyczyny i leczenie

Kość ogonowa (guziczna) to pięć zrośniętych kręgów i zarazem końcowy odcinek kręgosłupa. Ból w kości ogonowej jest dość częstym problemem osób w każdym wieku. Jakie są przyczyny bólu kości ogonowej? Może on mieć różnorodne podłoże, nasilenie i rozległość oraz pojawiać się w różnych okolicznościach i porach dnia. Dolegliwości od kości ogonowej są przewlekłe, mogą promieniować w inne okolice i wzmagać się przy kontakcie z powierzchnią. Chore okolice kości krzyżowej są wrażliwe na dotyk, a to powoduje uczucie dyskomfortu w dole pleców.
Upadek na kość ogonową może spowodować jej złamanie lub stłuczenie, co zdarza się dość często, np. przez poślizgnięcie się na lodzie lub podczas schodzenia po schodach. Również ciężki poród może spowodować uraz w kości ogonowej. W konsekwencji mogą się pojawić:

• utrudnione poruszanie,
• uszkodzenie więzadeł krzyżowo-guzicznych,
• ostre stany bólowe (związane z bliskim położeniem końcowego odcinka układu wydalniczego i moczowo-płciowego. Przy ich uszkodzeniu bólom  może towarzyszyć utrudnione oddawanie stolca lub problemy przy współżyciu).

Niektóre osoby skarżą się także na ból kości ogonowej podczas siedzenia. Siedzący tryb życia, a zwłaszcza długotrwała jazda samochodem czy praca przy biurku, może wywoływać ból dolnego odcinka kręgosłupa i złe ustawienie kości ogonowej. Powoduje to podrażnienie i przeciążenie tkanek miękkich, zwłaszcza mięśni i więzadeł oraz zmiany strukturalno-zwyrodnieniowe kości. Gdy pojawi się taki problem – warto zainwestować w odpowiednią poduszkę do fotela samochodowego lub krzesło biurkowe oraz prosto siedzieć i robić regularne przerwy podczas pracy na krótki spacer.

Schorzenia lędźwiowego odcinka kręgosłupa, nerwobóle

Schorzenia lędźwiowego odcinka kręgosłupa, czyli m.in.: zmiany zwyrodnieniowe, dyskopatia, kręgozmyk czy rwa kulszowa mogą wywoływać ból promieniujący w niższe partie kręgosłupa, aż do kości guzicznej.
Przyczyną bólu kości ogonowej może być nerwoból splotu nerwowego krzyżowo-guzicznego (neuralgia), czyli podrażnienie nerwów rdzeniowych. Taki ból jest najczęściej ostry, rwący, szarpiący i ma napadowy charakter. Jest to poważna dolegliwość, dlatego konsultacja neurologiczna jest niezbędna.
Często występującym problemem jest także ból kości ogonowej w ciąży i po porodzie. Powstaje on na skutek zmian zachodzących w ciele przyszłej mamy. Pojawia się wtedy ucisk na dolny odcinek kręgosłupa przez powiększającą się macicę. Niestety – po porodzie (zwłaszcza naturalnym i ciężkim) dolegliwości mogą się pojawić ponownie. Z uwagi na czekające przyszłą mamę obowiązki związane z opieką nad niemowlęciem, nie należy tych objawów lekceważyć, ale skonsultować się z lekarzem.

Hemoroidy, torbiele, nowotwory kości ogonowej

Guzki krwawnicze – nabrzmiałe i zapalne naczynia okolicy odbytu (hemoroidy) w stanie zaawansowanym również mogą wyzwalać dolegliwości okolicy guzicznej. Oprócz bólu, objawami są również: świąd okolicy odbytu, niewielkie krwawienia podczas oddawania stolca i problemy z wypróżnianiem. Hemoroidy często dotyczą kobiet w ciąży i osób mających pracę w pozycji siedzącej.

Torbiele kości ogonowej mogą mieć postać:

• guza,
• ostrego ropnia,
• zbiornika wypełnionego płynem mózgowo-rdzeniowym.

Lokalizują się one wzdłuż nerwów lędźwiowych lub krzyżowych. Towarzyszy im ból krzyża i pośladków podczas siedzenia oraz cierpnięcie kończyn dolnych. Może dojść do upośledzenia działania zwieraczy pęcherza i odbytu.
Nowotwory kości często rozwijają się w okolicy krzyżowo-ogonowej. Najczęstsze z nich to: łagodny guz olbrzymiokomórkowy kości krzyżowej, złośliwy struniak oraz mięsak Ewinga. Bóle wzmagają się wraz ze wzrostem rozmiarów guza.

Endometrioza i inne przyczyny bólu w kości ogonowej

Wadliwie działający układ hormonalny u kobiet powoduje przerost endometrium – tkanki wyścielającej macicę (w miejscach, gdzie nie powinno to występować – najczęściej w jajnikach i jajowodach). Ból może lokalizować się w okolicy krzyża, kości ogonowej, odbytu i miednicy. A zatem ból w dolnej części pleców może mieć swoje źródło także w dolegliwościach kobiecych narządów rodnych. Warto tu zwrócić uwagę na jeszcze jedną przyczynę bólu w okolicy kości ogonowej – kokcygodynię. Choroba ta objawia się bólem we wspomnianej okolicy zarówno w pozycji siedzącej jak i stojącej.

Inne przyczyny bólu kości ogonowej:

• uporczywe zaparcia (ból brzucha może promieniować nawet do kości ogonowej),
• przeciążenie mięśni (mięśnia guzicznego, mięśnia dźwigacza lub zwieracza odbytu, mięśnia gruszkowatego) lub innych tkanek miękkich (np. więzadła krzyżowo-guzowego),
• zaburzenia ruchomości kości ogonowej,
• przeciążenia psychogenne lokujące się w rejonie dna miednicy,
• schorzenia internistyczne (ginekologiczne, przewodu pokarmowego, układu moczowego),
• wady postawy ciała,
• wcześniejsze urazy.

Leczenie chorób kości ogonowej

W sytuacji, gdy zdarzy nam się upadek, warto skonsultować się z lekarzem ortopedą i wykonać dla potwierdzenia złamania zdjęcie RTG kości ogonowej. Potwierdzeniem schorzeń kręgosłupa, nowotworów lub nerwobóli są badania obrazowe (najczęściej rezonans i tomograf kości ogonowej). Z przeciążeniami mięśni lub problemami z ruchomością kości ogonowej warto udać się do fizjoterapeuty.

Leczenie dolegliwości kości ogonowej (w zależności od przyczyny):

• farmakoterapia (leki przeciwbólowe, rozluźniające mięśnie, blokady w okolicy krzyżowo-ogonowej, zmiękczające stolec środki),
• zimne okłady na okolicę kości ogonowej przy bolesnych stanach zapalnych,
• nasiadówki z szałwii lub rumianku,
• zaopatrzenie ortopedyczne – warto zakupić specjalną, rehabilitacyjną, nadmuchiwaną, okrągłą poduszkę z dziurą w środku,
• zmiana nawyków żywieniowych i odpowiednia, lekkostrawna, bogata w błonnik dieta (należy spożywać m.in. kasze, warzywa i owoce, pieczywo pełnoziarniste),
• picie dużej ilości wody, żeby zapobiegać dodatkowym zaparciom,
• redukcja masy ciała,
• systematyczny ruch, ćwiczenia ogólnokondycyjne, rozciąganie i wzmacnianie mięśni kręgosłupa.

Świetnym sposobem na dolegliwości w obrębie kości ogonowej są zabiegi w gabinecie fizjoterapeutycznym:

• masaże lecznicze - masaż kręgarski - kręgarstwo to masaż z zastosowaniem technik przeciwbólowych,
• zabiegi z wykorzystaniem ciepła, promieniowania podczerwonego, elektrostymulacji lub pola magnetycznego,
• terapia manualna kości guzicznej lub mięśni dna miednicy,
• instruktaż nauki samodzielnego i świadomego rozluźniania i rozciągania mięśni dna miednicy.

Centrum Regeneracji Ciała zaprasza!

Ból kolana : kolano skoczka lub biegacza; naderwanie więzadeł kolana; chondromalacja rzepki.

Entezopatia więzadła rzepki znana jest również jako „kolano skoczka”.

Kolano skoczka występuje najczęściej u osób zaangażowanych w dyscypliny sportowe, których nieodzownym elementem jest wyskok. Schorzenie jest wynikiem sumujących się mikrourazów powstających podczas lądowania po wyskoku. W tej fazie dochodzi do jednoczesnego wydłużenia więzadła i skurczu mięśnia czworogłowego uda. Jest to tzw. obciążenie ekscentryczne, w którym na więzadło działają przeciwstawne siły rozciągające ponad 10. krotnie przewyższające ciężar ciała skaczącego. Duża częstotliwość bodźca patogennego uniemożliwia organizmowi prawidłową regenerację i wygojenie namnażających się mikrourazów.

Objawy

• Ból więzadła w okolicy przyczepu do rzepki,
• powiększenie więzadła,
• obrzęk,
• osłabienie i zaniki mięśnia czworogłowego uda (w zależności od fazy schorzenia),
• dolegliwości bólowe mogą pojawiać się podczas schodzenia ze schodów oraz przy prostowaniu kolana.

Stopnie choroby

• Ból pojawia się wyłącznie podczas aktywności fizycznej,
• ból podczas rozgrzewki zanikający w czasie wysiłku właściwego ( po rozgrzaniu tkanek) i nawracający po zaprzestaniu aktywności,
• ból w czasie aktywności fizycznej o nasileniu uniemożliwiającym kontynuowanie treningu,
• ból ciągły.

Rozpoznanie

Po zauważeniu opisanych powyżej objawów należy niezwłocznie skontaktować się ze specjalistyczną poradnią w celu dokładnego rozpoznania schorzenia. Dobrze jest jeśli mamy możliwość zasięgnięcia porady u doświadczonego fizjoterapeuty lub zespołu specjalistów z zakresu ortopedii i traumatologii narządu ruchu oraz rehabilitacji. Rozpoznanie odbywa się na podstawie wywiadu, badań funkcjonalnych i badań obrazowych, których podstawę stanowi usg.

Leczenie

Najskuteczniejszą formą leczenia kolana skoczka jest profilaktyka. Każdy aktywny sportowiec powinien dbać o odpowiednią rozgrzewkę i regenerację powysiłkową z zachowaniem właściwych proporcji pomiędzy fazą pracy i odpoczynku. Dla osób aktywnych fizycznie ważna jest też odpowiednia dieta zapewniająca niezbędne dla właściwej regeneracji substraty odżywcze.
Najlepsze efekty lecznicze osiągane są w ośrodkach umożliwiających aktywną współpracę lekarza ortopedy z fizjoterapeutą.
Pierwsze dwa stopnie choroby podlegają leczeniu zachowawczemu, które powinno być nadzorowane przez doświadczonego fizjoterapeutę - ochrona  przed dalszym obciążaniem więzadła, zaniechanie czynności, które wywołują ból (skoków, przysiadów, lądowań). W tych fazach należy zadbać o właściwe wzmocnienie i uelastycznienie mięśnia czworogłowego uda, przystosowanie więzadła rzepki do obciążeń ekscentrycznych oraz o prawidłowy balans pomiędzy wszystkimi funkcyjnymi grupami mięśniowymi.
 Poza klasycznym postępowaniem fizjoterapeutycznym można zastosować również zabiegi z zakresu medycyny regeneracyjnej w oparciu o terapię osoczem bogatopłytkowym.
Stopnie 3 i 4 zwykle wymagają interwencji zabiegowej.
Entezopatia więzadła rzepki jest poważnym schorzeniem i wymaga dokładnego rozpoznania stopnia zaawansowania i zaplanowania postępowania terapeutycznego.
Celowo nie podaję gotowych schematów ćwiczeń ponieważ wykonywanie ćwiczeń leczniczych przy nie właściwym rozpoznaniu schorzenia zwykle prowadzi do pogorszenia stanu funkcjonalnego.
Trening prowadzony w sposób intensywny, trwa do 12 tygodni i prowadzi do całkowitego cofnięcia objawów oraz powrotu do swojej aktywności. Jeśli w ciągu 5 miesięcy leczenie zachowawcze nie przynosi rezultatów, stosuje się leczenie operacyjne obejmujące artroskopowe nawiercanie więzadła, przecinanie troczków rzepki i usuwanie martwiczych elementów.

Jednym z najczęstszych urazów kolana jest uszkodzenie (naciągnięcie lub zerwanie) więzadła krzyżowego przedniego lub pobocznych 

Sportowcy jeżdżący na nartach, grający w piłkę nożną, czy koszykówkę są najbardziej narażeni na obrażenia ich więzadeł krzyżowych.  Skutkiem uszkodzenia więzadła często jest niestabilność kolana. Niestabilność to stan, w którym kolano w wyniku urazu posiada nadmierną ruchomość w stosunku do stanu fizjologicznego. Ta nadmierna ruchomość może występować w jednej lub w kilku płaszczyznach ciała.

Zerwanie więzadeł krzyżowych - objawy

1. „ucieknięcie kolana” połączone z ostrym bólem i charakterystycznym dźwiękiem (trzaskiem lub chrupnięciem)
2. ból kolana, który sprawia, że nie można chodzić
3. opuchlizna, która później stopniowo ustępuje, jednak pozostaje uczucie niestabilności kolana, jego uciekanie i ból.

Jeśli tego urazu nie leczymy, niestabilność powoduje dalsze urazy w stawie.

Stopień I – uszkodzenia niewielkie, nie przekraczające przerwania 1/3 ilości włókien z niewielkim upośledzeniem funkcji.
Rozwarcie szczeliny stawowej nie przekraczające 5 mm.rehabilitacja więzadła poboczne

Stopień II – uszkodzenie ilości włókien w przedziale od 1/3 do 2/3.
Obrzęk stawu po stronie uszkodzenia;
Zwykle krwawy wylew;
Niewielka niestabilność;
Rozwarcie szczeliny stawowej od 5 do 9 mm

Stopień III  –  zerwanie całego więzadła.
Duża niestabilność;
Znaczny obrzęk;
Krwawy wylew;
Rozwarcie szczeliny stawowej powyżej 10 mm.

 Diagnostyka obrazowa

RTG w celu wykluczenia złamania, z zastosowaniem swoistego ucisku w celu potwierdzenia uszkodzenia więzadeł krzyżowych. W zestarzałych uszkodzeniach można dopatrzeć się w okolicy przyśrodkowego przyczepu udowego ogniska zwapnienia tzw. zespół Pellegrini – Stieda. MR – W świeżym uszkodzeniu więzadła pobocznego piszczelowego obrazuje obrzęk tej okolicy oraz krwiak w miejscu uszkodzonego przyczepu. W stopniu 3. Pojawiają się zmiany  w obrębie przyczepu piszczelowego lub strzałkowego.  Badanie MR umożliwia ponadto zdiagnozowanie stanu łąkotek i więzadeł krzyżowych.

Leczenie

Stopień II i III. Obecnie w kwestii leczenia więzadła pobocznego piszczelowego przeważa nieoperacyjny model terapii. Decyzja o podjęciu terapii nieinwazyjnej może nastąpić po wykluczeniu zerwania więzadeł krzyżowych.  Jednak w I i II stopniu zerwania więzadła piszczelowego rzadko dochodzi do współtowarzyszącego uszkodzenia więzadeł krzyżowych.

Ważne ! – stosujemy jak najkrótszy okres unieruchomienia (do kilku dni).

Również od początku dążymy do osiągnięcia pełnego wyprostu w stawie. Bezpośrednio po urazie zaleca się stosowanie okładów z lodu. W celu ułatwienia leczenia funkcjonalnego bardzo często stosuje się farmakoterapię przeciwbólową.  Wzmacniamy mięśnie grupy tylnej uda oraz mięsień czworogłowy w zamkniętych łańcuchach kinematycznych.  Orteza może być pomocna w fazie powrotu do aktywności sportowej. Przy urazach I stopnia trwa to około 2 tygodni natomiast przy stopniu II około 3 tygodni. W przypadku rehabilitacji sportowców możliwie szybko wprowadzamy elementy ćwiczeń charakterystyczne dla uprawianej przez nich dyscypliny.
Stopień III W stopniu III zwiększa się prawdopodobieństwo uszkodzenia więzadła krzyżowego przedniego i łąkotki przyśrodkowej. Izolowane uszkodzenie więzadła pobocznego piszczelowego

• Unieruchomienie stawu (około 3 tygodnie);
• Krioterapia;
• Niesteroidowe leki przeciwzapalne;
• Chód z asekuracją kul łokciowych.

Po okresie unieruchomienia dążymy do poprawy zakresu ruchu oraz siły mięśniowej. Uzasadnione bywa stosowanie ortezy z szynami bocznymi i zawiasem, którą można stosować również po powrocie do aktywności sportowej (zwykle po 3-6 tygodniach od urazu).

Leczenie operacyjne W przypadku izolowanych uszkodzeń więzadła pobocznego piszczelowego nie zaleca się stosowania leczenia operacyjnego z uwagi na powikłania związane z deficytem zakresu ruchomości. Przy jednoczesnym uszkodzeniu więzadła pobocznego piszczelowego z więzadłem krzyżowym przednim w pierwszej fazie zaleca się leczenie zachowawcze następnie rekonstrukcję więzadła krzyżowego przedniego. W przypadku jednoczesnego uszkodzenia więzadła pobocznego strzałkowego i krzyżowego przedniego w fazie ostrej zaleca się wykonanie naprawy przedziału tylno-bocznego następnie odroczonej rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego.

Chondromalacja rzepki

Chondromalacja może wystąpić w każdym stawie. Rzepka jest niezwykle ważnym elementem stawu kolanowego, w połączeniu z kością udową tworzy staw rzepkowo – udowy, który kontroluje i ukierunkowuje działanie całego mechanizmu wyprostnego kolana. Powierzchnie stawowe kości udowej oraz rzepki pokryte są grubą warstwą chrząstki szklistej, ze względu na znaczne dynamiczne obciążenia tego stawu.
Chrząstka stawowa powinna być odpowiednio twarda i sprężysta, aby ochraniać warstwy głębiej leżące, takie jak tkankę podchrzęstną i kość. W przypadku chondromalacji, kiedy jest ona zbyt miękka i popękana, jest przyczyną przenoszenia obciążeń głębiej, na struktury bardziej unerwione, co powoduje ból i nawracający stan zapalny kolana. Choroba występuje najczęściej u młodych osób, między 17 a 25 rokiem życia. Leczenie tej choroby jest niezwykle ważne, gdyż zmiany nieleczone i utrwalone mogą doprowadzić do trwałego upośledzenia funkcji stawu kolanowego.

Jakie są przyczyny chondromalacji rzepki?

Wyróżnia się następujące przyczyny zmian zwyrodnieniowych tkanki chrzęstnej stawu kolanowego:

• pierwotną - która rozwija się samoistnie i może być konsekwencją niewielkich urazów i przeciążeń oraz przebytych stanów zapalnych,
• wtórną – o jasno określonej przyczynie, np. jałowa martwica kości, nieprawidłowe położenie rzepki, wadliwe ukształtowanie powierzchni stawowych stawu rzepkowo-udowego, słabe mięśnie stawu kolanowego, nieprawidłowa i nadmierna aktywność fizyczna (bieganie, skakanie, jazda na nartach), płaskostopie oraz koślawość kolan,
• idiopatyczną – w której nie możemy określić przyczyny powstania choroby.

Osoby, które doznały zwichnięcia, złamania lub innego uszkodzenia rzepki są bardziej narażone na rozwój chondromalacji.

Jakie są objawy chondromalacji rzepki?

Najczęstsze objawy chondromalacji rzepki obejmują:

• okresowe bóle przedniej części kolana lub ból rozlany, promieniujący do różnych okolic stawu kolanowego,
• dolegliwości bólowe po dłuższym siedzeniu ze zgiętymi kolanami, podczas chodzenia, wchodzenia i schodzenia po schodach, kucania, klęczenia oraz rzadkie bóle nocne,
• odczuwanie nieznacznej sztywności,
• lekką opuchliznę,
• wyczuwalne lub słyszalne trzeszczenie, wywołane tarciem nierównej powierzchni stawowej rzepki podczas ruchów stawu kolanowego,
• uczucie blokowania podczas ruchów,
• niestabilność stawu,
• pourazowy krwiak w izolowanych uszkodzeniach chrząstki, z towarzyszącym wysięki do stawu.

Chrząstka stawowa ulega rozwłóknieniu, powstają w niej szczeliny, co doprowadza w konsekwencji do zmian zwyrodnieniowych stawu rzepkowo–udowego. Zaawansowane postacie chondromalacji objawiają się ponadto wyroślami kostnymi na brzegach rzepki oraz wysiękami ze stawu kolanowego.

Chondromalacja rzepki – leczenie

W leczeniu chondromalacji rzepki istotna jest przyczyna uszkodzenia chrząstki – jeśli do jej uszkodzenia doszło z powodu uszkodzenia innych elementów stawu kolanowego, czy niestabilności kolana, a lekarz zajmie się jedynie leczeniem chrząstki, nie lecząc przy tym przyczyny jej uszkodzenia, to problem z pewnością powróci. Na pewno należy udać się do lekarza ortopedy, który powinien przeprowadzić dokładny wywiad z pacjentem, badanie kliniczne oraz zlecić badania dodatkowe. Lekarz ocenia ogólny stan zdrowia pacjenta, zwraca uwagę na:

1. sposób chodu,
2. ewentualne zaburzenia osi kończyn,
3. blizny po przebytych zabiegach operacyjnych, urazach lub infekcjach.

Badanie dotykiem określa rodzaj i lokalizację bólu oraz sprawdza obecność płynu w stawie i jego ocieplenie. Warto porównać oba stawy kolanowe ze sobą, aby wychwycić czasem bardzo nieznaczne, a istotne różnice pomiędzy nimi. Podczas badania określamy zakres ruchu w stawie kolanowym oraz wykonujemy testy kliniczne dla oceny struktur wewnątrzstawowych. Warto zlecić wykonanie rezonansu magnetycznego, aby w pełni ocenić uszkodzenia w stawie. Ostatecznym potwierdzeniem chondromalacji jest artroskopia stawu kolanowego, czyli wprowadzenie do wnętrza stawu specjalnej metalowej rury z układem optycznym w celu obejrzenia struktur wewnątrzstawowych.

Na początku stosuje się leczenie zachowawcze, które obejmuje rehabilitację - fizjoterapię oraz farmakoterapię. W 85% przypadków leczenie zachowawcze jest efektywne i chorzy odczuwają poprawę stanu zdrowia. Głębokie uszkodzenia chrząstki nie mają już zdolności do wygojenia, przechodzą w zmiany chroniczne i prowadzą do postępującej degradacji stawu, więc kwalifikują się do operacji.

Rehabilitacja w chondromalacji rzepki

W początkowej fazie, kiedy uszkodzenia chrząstki są nieznaczne, jest duża szansa, że rehabilitacja, mająca na celu działanie przeciwbólowe i przeciwzapalne oraz skorygowanie nieprawidłowej biomechaniki w stawie rzepkowo-udowym wystarczy, aby problem się nie pogłębiał i dolegliwości ustąpiły. Rehabilitacja powinna obejmować:

• farmakologię - która zawiera stosowanie niesterydowych leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, leków sterydowych oraz poprawiających metabolizm chrząstki. Leki poprawiające metabolizm chrząstki stawowej dostarczają składników wchodzących w jej skład i można je podawać doustnie lub do jamy stawu. Leki sterydowe stosowane są czasem miejscowo do jamy stawu, ale ze względu na ich silne działanie oraz liczne działanie uboczne, powinny być stosowane jedynie w wybranych przypadkach, ochronę stawu kolanowego przed dalszymi urazami i obciążeniami. Wskazane jest zabezpieczenie kolana odpowiednim stabilizatorem lub ortezą przez 2–3 tygodnie, który odciąża staw rzepkowo-udowy i zapewnia jego regenerację,
• fizykoterapię – ważne są zabiegi działające przeciwbólowo oraz regeneracyjnie. W celu złagodzenia bólu i zmniejszenia obrzęku oraz ciepłoty stawu stosuje się krioterapię, czyli leczenie zimnem. Z zabiegów o działaniu regeneracyjnym, które przyspieszają gojenie zaleca się: pole magnetyczne, laseroterapię i ultradźwięki. Aby wzmocnić osłabione mięśnie stawu kolanowego można zastosować elektrostymulację prądami małej częstotliwości,
• kinezyterapię - która obejmuje odpowiednio dobrane ćwiczenia; ruch w stawie zapobiega powstawaniu zrostów oraz zanikom mięśni kończyny. W początkowym etapie rehabilitacji najlepiej wykonywać z terapeutą delikatne ćwiczenia bez obciążania: w odciążeniu na podwieszkach, izometryczne, rozciągające, oraz pobudzające stymulację nerwowo-mięśniową. Powoli wprowadzamy ćwiczenia oporowe wzmacniające siłę, poprawiające stabilizację, elastyczność tkanek miękkich oraz propriocepcję, czyli czucie stawu w przestrzeni. Pod koniec stosujemy ćwiczenia całej kończyny dolnej, zwiększające siłę, kontrolujące ruch i pracę na nierównym podłożu, najlepiej metodą PNF. Końcowym elementem jest trening funkcjonalny, który obejmuje ćwiczenia dynamiczne w pełnym obciążeniu (biegi, skoki). Odpowiednia kinezyterapia poprawia funkcję aparatu wyprostnego kolana i pracę stawu rzepkowo –udowego,
• masaż tkanek głębokich oraz blizny pooperacyjnej,
• mobilizację rzepki,
• kinesiotaping, czyli plastrowanie, polega na oklejeniu stawu kolanowego specjalnymi elastycznymi plastrami. Plastry mają działanie sensoryczne, co poprawia lokalne funkcjonowanie stawu, co więcej zapewnią lepszą stabilizację, usprawnią procesy gojenia oraz zmniejszą ryzyko kontuzji podczas aktywności fizycznej.

Chondromalacja rzepki – operacja

Leczenie operacyjne wykonuje się metodą otwartą lub artroskopową. Artroskopowe leczenie chondromalacji rzepki wykonywane jest w znieczuleniu miejscowym. Zabieg trwa około 30 minut i polega na punktowym wejściu do stawu kolanowego pod kontrolą artroskopu i usunięciu powierzchniowej, uszkodzonej warstwy chrząstki rzepki lub jej odtworzenie. Jeśli doszło do podwichnięcia rzepki, wykonuje się dodatkowo przecięcie troczków rzepki, które pozwala na uzyskanie prawidłowego, centralnego jej ustawienia oraz mniejsze przyparcie do kości udowej. Zaraz po zabiegu pacjent wraca do domu. Często stosuje się stabilizator stawu kolanowego po zabiegu. Kontrole i usunięcie 2 szwów po około 2 tygodniach. Po zabiegu wskazana jest rehabilitacja. Zwykle po 6 tygodniach pacjent wraca do pracy.
Istnieją jeszcze inne operacyjne metody naprawy uszkodzonej chrząstki; za pomocą własnych przeszczepów powierzchni chrzęstno - kostnych, ochrzęstnej, okostnej lub obcych komórek namnażanych w hodowlach, wypełniania ubytków w powierzchni stawowej biomateriałami z czynnikami wzrostu lub wszczepianie endoprotezy zastępującej uszkodzony staw rzepkowo-udowy.

Ból odcinka lędźwiowego kręgosłupa - ból mięśni lędźwiowych.

Postawienie diagnozy

Pierwsza wizyta zawsze istotnie pozwala nam określić stan zaawansowania choroby i samopoczucie chorego. Wywiad z chorym pozwala ustalić stopień problemu z jakim musimy sobie poradzić. Kolejne wizyty pomogą w ustaleniu przyczyn bólu lędźwi oraz sposobu w jaki możemy z bólem się rozprawić tak by na dłużej dał choremu spokój. Przy drugim zabiegu możemy sprecyzować sposoby działania: jaka fizykoterapia będzie wskazana, jaki masaż i jaka kinezyterapia.

ćwiczenia stretching z taśmą 

Masaż  Fizykoterapia Farmakoterapia

Chory z bólem dokuczającym w okolicy lędźwiowej powinien zastosować się do zaleceń fizjoterapeuty. Sposób w jaki mamy funkcjonować, spać, czym uśmierzać ból - poda nam fizjoterapeuta na pierwszym spotkaniu i bezwzględnie od tego czy do zaleceń się zastosujemy zależy powodzenie terapii.

ćwiczenia pilates na lędźwie

Ćwiczenia mobilizujące - kinezyterapia

Każdy ból ma swoja przyczynę i sposób zneutralizowania bólu wywołanego konkretnym działaniem. Oznacza to, że na ból lędźwi najczęściej zapracowujemy sobie sami nieprawidłowo się poruszając w trakcie przeciążania mięśni całego ciała - konkretnie: praca, sport, czy inny wysiłek fizyczny. Fizjoterapeuta poda nam ćwiczenia jakimi możemy przygotowywać mięśnie, a zarazem kręgosłup do wysiłku. Pomocne w tym zakresie działań są stretching, joga, pilates, callanetics.

Czym najczęściej sobie wypracowujemy choroby kręgosłupa lędźwiowego?

Mężczyźni najczęściej uszkadzają lędźwie na siłowni, jeżdżąc na rowerze, biegając itp. Ćwiczą na siłowni najczęściej bez instruktora lub z kimś kto nie zna podstaw zdrowego uprawiania sportu. Jeżdżą na rowerze długie dystanse wysiłkowe bez uprzedniego rozgrzania i rozciągnięcia ciała. Pokonują długie trasy na ścieżkach spacerowych biegając w nieodpowiednim tempie, w złym obuwiu, na złej nawierzchni i bez rozgrzewki.

ćwiczenia joga

Kobiety najczęściej wykonujące siedzącą pracę przeciążają swój kręgosłup lędźwiowy pracami domowymi, dźwiganiem zakupów, spaniem z dzieckiem i noszeniem dziecka. Nieprawidłowa pozycja siedząca w pracy pogłębia lordozę lędźwiową, przeciążanie osłabionych mięśni dźwiganiem ciężkich sprawunków - zwłaszcza wchodzenie z nimi po schodach oraz zła pozycja w czasie snu są powodem najczęstszych dokuczliwych bóli w lędźwiach. Kobiety aktywne sportowo w młodszym wieku po zaniechaniu ćwiczenia również dopada powyższa przypadłość przy każdorazowym większym wysiłku fizycznym. Z wiekiem dokuczliwość bólu wzrasta.

Jak pozbyć się bólu w lędźwiach?

Seria masaży i zabiegów fizykoterapetycznych wraz z farmakologicznymi środkami przeciwbólowymi stosowanymi miejscowo i doustnie powinna ugasić bezpowrotnie każdy ból lędźwi. Ćwiczenia powinny podwyższyć sprawność ruchową organizmu i przygotować go do prawidłowego funkcjonowania. Chory na kręgosłup lędźwiowy powinien jednak pamiętać, że przed każdym wysiłkiem fizycznym musi wykonać rozgrzewkę, a do codziennej higieny organizmu powinien dołączyć ćwiczenia typu joga, pilates, callanetics, stretching. Najczęściej bowiem bolesne lędźwie wiążą się z predyspozycjami do tego schorzenia. Seria zabiegów w zakładzie fizjoterapii pomoże nam zrozumieć swój organizm, zasady jego działania, nauczy w jaki sposób żyć z takiego rodzaju predyspozycją do bólu w lędźwiach oraz niewątpliwie wyleczy z bólu.

Zapraszam do Centrum Regeneracji Ciała na serię zabiegów.

ćwiczenia callanetics

Wrastające paznokcie - zabieg podologiczny w gabinecie kosmetycznym.

Problem wrastających paznokci ma różne podłoże:

Wrastające paznokcie - przyczyny

Nieprawidłowo obcięte paznokcie, czyli zwykle „na okrągło” lub zbyt krótko - zbyt blisko skóry, są najczęstszą, ale nie jedyną, przyczyną wrastania paznokci. Innymi przyczynami mogą być również:

• skaleczenie wału paznokciowego (np. przy wycinaniu tzw. skórek);
• usuwanie brudu zgromadzonego pod paznokciami za pomocą czubka nożyczek;
• noszenie butów na wysokim obcasie, z wąskimi czubkami, zbyt ciasnych lub zbyt luźnych;
• przypadkowe uderzenia, przytrzaśnięcia i inne uszkodzenia paznokcia;
• wykonywanie ćwiczeń fizycznych wywołujących dodatkowy nacisk na stopę;
• nawracająca grzybica;
• nadwaga;
• wrodzona predyspozycja do wrastania paznokci (wówczas paznokieć samoistnie rośnie w dół);

Wrastające paznokcie - profilaktyka. Jak zapobiegać wrastaniu paznokci?

Przede wszystkim należy w poprawny sposób obcinać paznokcie. Jak obcinać paznokcie u nóg, żeby nie wrastały? Przede wszystkim nie powinno się zaokrąglać brzegów. Paznokcie obcina się w linii prostej, zgodnie z ich naturalnym kształtem ("na kwadratowo"). Na koniec zabiegu brzeg płytki paznokciowej najlepiej jest spiłować za pomocą pilniczka. Jeśli paznokcie u stóp są twarde i trudno je obciąć, przed zabiegiem wystarczy na 10 minut zamoczyć stopy w misce w ciepłą wodą. Jeśli tego typu zabieg nie pomaga, można zakupić w aptece płyn zapobiegający wrastaniu paznokci, który zmiękcza twarde i ostre paznokcie, a także zmniejsza dyskomfort związany z wrastaniem paznokcia w skórę.

Aby usunąć spod paznokcia kurz i brud, najlepiej użyj wacika zwilżonego spirytusem.

Nie należy obcinać paznokci zbyt blisko skóry, ponieważ bardzo łatwo o podrażnienie, a co za tym idzie - o infekcję. Nie wolno również wyrywać zbędnych fragmentów płytki paznokciowej, ponieważ w ten sposób dochodzi do urazu.

Skórki należy odsuwać delikatnie, najlepiej przy pomocy specjalnych płynów do usuwania skórek. Dzięki zmiękczeniu skórek, ich usuwanie jest bardzo łatwe, a ryzyko uszkodzenia wału paznokciowego jest znikome. Wzrasta ono, gdy wyrywasz zadarte skórki wokół paznokcia.

Profilaktyka wrastającego paznokcia obejmuje również unikanie noszenia ciasnych skarpetek i butów z wąskimi noskami.

Gdzie szukać ratunku jeśli domowe sposoby zawiodą i rozwinie się stan zapalny wału paznokciowego?

Rada jest jedna - udać się do dermatologa i wyleczyć stan zapalny. Dalej poinstruuje lekarz czy leczyć wrastający paznokieć u chirurga, czy założyć klamrę, czy stosować rurki, tamponady ew. pocienianie płytki paznokcia jeśli jest gruby i przerośnięty w gabinecie podologicznym. Dla każdego inny sposób okaże się odpowiedni. Najmniej bolesne jest pocienianie przerośniętego paznokcia i nie grozi odklejeniem paznokcia ( oderwaniem go  ) od macierzy co dalej może zaskutkować onycholizą i wtórnym zakażeniem macierzy, płytki paznokcia bakteriami czy grzybami. Zakładanie tamponów i rurek nasączonych preparatami rozmiekczającymi ostre krawędzie paznokcia oraz antybakteryjnymi i przeciwgrzybiczymi jest również prawie bezbolesne. Klamry na początku leczenia też nie wiążą się z bólem, ale z czasem stają się uciążliwe i bolesne co powoduje najczęściej przerwanie rozpoczętego leczenia. Usuwanie chirurgiczne wiąże się ze znieczuleniem i komplikacjami po zabiegu, gdyż zwykle po pierwszym zabiegu konieczny jest kolejny poprawkowy......

Najlepiej jest więc zapobiegać przerostowi płytki paznokcia i jego stwardnieniu. Stałe dbanie o miękki naskórek wokół paznokci stóp, moczenie, stosowanie peelingów, masek z kwasami i kremów z mocznikiem są zasadniczo zbawiennymi zabiegami dla wrastających paznokci. Prawidłowe obcinanie, higiena, dezynfekcja i unikanie urazów mechanicznych paznokci gwarantuje sukces w wyleczeniu schorzenia. Prawidłowego obchodzenia się ze stopami podatnymi na opisane schorzenie nauczy nas najlepiej  dyplomowana kosmetyczka lub podolog. Zajmie się nimi gdy będą wymagały pomocy bezpośrednio, ale i po leczeniu warto co pół roku poddać się zabiegowi pedicure leczniczy by mieć pewność, że potrafimy prawidłowo dbać o stopy i paznokcie. Kosmetyczka skoryguje błędy i pouczy jak prawidłowo dbać o stopy.

Centrum Regeneracji Ciała zaprasza na zabiegi podologiczne.

Jonoforeza - zabieg elektroleczniczy.

Zbyt rzadko korzystamy z dobrodziejstw dla naszego zdrowia jakie możemy uzyskać dzięki fizykoterapii, dlatego zapoznajmy się w jakich schorzeniach jest wskazana jonoforeza:…..

Jontoforeza - (terapia jonowa, jonoforeza) metoda lecznicza, forma elektroterapii polegająca na wprowadzeniu cząstek obdarzonych ładunkiem elektrycznym - jonów - do organizmu przez skórę lub śluzówkę z pomocą odpowiedniego urządzenia emitującego galwaniczny prąd stały. Wykorzystuje się substancje, które ulegają dysocjacji elektrolitycznej, czyli są elektrolitami.

Ilość wprowadzonego leku jest proporcjonalna do natężenia prądu i czasu jego przepływu. Od anody wprowadzane są jony metali, alkaloidy, od strony katody aniony.

Najczęściej stosowanymi środkami (jonami) są:

• spod anody: acetylocholina, jad pszczeli, histamina, nowokaina, wapń, cynk, lidokaina, adrenalina, streptomycyna, neomycyna
• spod katody: diklofenak, heparyna, kwas salicylowy, ketoprofen, jod, imidazolina, hydrokortyzon, prednizolon, penicylina

Jonoforeza jest stosowana w leczeniu zwyrodnieniowych i zapalnych schorzeń narządów ruchu, w uszkodzeniach nerwów, miejscowego zaburzeniach ukrwienia tkanek.


Zabiegi na ciele wykonuje się tylko przy natężeniu w zakresie miliamperów. Podczas zabiegów z użyciem prądu stałego używa sie dwóch różnie naładowanych biegunów + i -, czyli elektrod. Dzięki temu powstaje obieg zamknięty prądu. Używa się także elektrody czynnej i biernej. Obie elektrody moga być anodami i katodami. Można zamieniać bieguny przy elektrodach. Przeciwelektroda przykładana jest do ciała pacjentki, elektroda czynna jest elektrodą "pracującą" na wybranym fragmencie ciała. Wielkość powierzchni elektrody określa intensywność oddziaływania prądu.

Jonoforeza jest zabiegiem elektroleczniczym, w trakcie którego wykorzystuje się działanie prądu stałego (galwanicznego), który poprzez wprowadzanie do tkanek jonów działających leczniczo na organizm człowieka. Ustalono, że jony wprowadzone do skóry tą drogą gromadzą się na granicy naskórka i skóry właściwej, skąd zostają odprowadzone z prądem krwi w głąb ustroju. . Do jonoforezy mogą być zatem używane tylko związki chemiczne ulegające dysocjacji elektrolitycznej. Związki chemiczne mające tę właściwość nazywa się elektrolitami. 

Jakie są podstawowe wskazania do jonoforezy?

Ogólne wskazania:

– nerwobóle,

– polineuropatie,

– zespoły bólowe w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawów kręgosłupa,

– artrozy,

– artralgie,

– obwodowe porażania,

– angioneuropatie,

– zaburzenia krążenia obwodowego,

– utrudniony zrost kostny.

Przeciwwskazania:
– ropne stany zapalne skóry i tkanek miękkich,
– wypryski, owrzodzenia,
– stany gorączkowe,
– porażania spastyczne,
– miejscowe zaburzenia czucia,
– nowotwory łagodne i złośliwe,
– skaza krwotoczna,
– ostre procesy zapalne i infekcje ogólne,
– osobnicza nietolerancja prądu,
– WSZCZEPIONY ROZRUSZNIK SERCA,
– zakrzepy,
– zagrożenia zatorami,
– zakrzepowe zapalenie żył,
– METALE W TKANKACH PODDANYCH ZABIEGOWI,
– ENDOPROTEZA,
– miażdżyca zarostowa tętnic w okresie II b – IV wg Fontaine'a.


Jakie roztwory leków używane są do jonoforezy?

• Jonoforeza jodu: blizny, przykurcze bliznowate. 
• Jonoforeza wapnia: stany zapalne gałki ocznej, obwodowe zaburzenia naczynioruchowe, zespół Sudecka, utrudniony zrost kości. 
• Jonoforeza cynku: przyżeganie trudno gojących się owrzodzeń, drożdżyca paznokci. 
• Jonoforeza prokainy lub lidokainy: nerwobóle, zespół rwy kulszowej, bóle głowy, zaburzenia wymowy, dychawica oskrzelowa.
• Jonoforeza histaminy: samorodna sinica kończyn, odmroziny, zespół bólowy rwy kulszowej, przewlekłe stany zapalne stawów i zapalenia okołostawowe, owrzodzenia troficzne.
• Jonoforeza epinefryny: stany zapalne gałki ocznej, wspólnie z lidokainą lub prokainą w leczeniu stanów bólowych. 
• Jonoforeza antybiotyków: bakteryjne stany zapalne skory i tkanek miękkich.
• Jonoforeza hydrokortyzonu lub preparatu Solu-Dacortin: stany zapalne skóry, tkanek miękkich, drobnych stawów i pochewek ścięgnistych, stany zapalne gałki ocznej.
• Jonoforeza tolazoliny: zaburzenia w ukrwieniu nerwu wzrokowego i siatkówki, zaburzenia ukrwienia obwodowego.

Ciekawostka

Wnikanie jonów do skory w trakcie jonoforezy zostało udowodnione przed wielu laty przez francuskiego uczonego Leduca, który w tym celu przeprowadził następujące doświadczenie. Na pozbawionych sierści bokach dwóch królików umocował elektrody z podkładami, włączając zwierzęta szeregowo w obwód prądu stałego. U pierwszego królika jeden z podkładów nasycił roztworem cyjanku potasu, dysocjującego na trujący anion cyjankowy i kation potasowy, pozostałe zaś podkłady znajdujące się na skórze obu zwierząt zwilżył wodą. Włączenie zwierząt w obwód prądu w taki sposób, że elektroda z podkładem nasyconym cyjankiem potasu była połączona z biegunem dodatnim prądu, nie powodowało u nich żadnych skutków ujemnych. Połączenie natomiast tej elektrody z biegunem ujemnym spowodowało padnięcie pierwszego królika, podczas gdy drugi pozostawał żywy. Jest to zrozumiałe, bo w pierwszym wypadku z podkładu zwilżonego roztworem cyjanku potasu do skóry pierwszego zwierzęcia wnikały jony potasowe, nie mające trujących właściwości, w drugim zaś wnikały trujące jony cyjankowe. Drugie zwierzę pozostało żywe, ponieważ w żadnym z wymienionych dwóch wypadków nie podlegało ono działaniu jonów trujących. Podobne doświadczenie przeprowadził Leduc z zastosowaniem roztworu siarczanu strychniny, w którym trujące właściwości wykazują kationy strychniny. Dalszych przekonywujących dowodów wnikania do skóry jonów w czasie jonoforezy dostarczyły doświadczenia, w których użyto roztworów zawierających jony pierwiastków promieniotwórczych. Doświadczenia te pozwoliły prześledzić mechanizm wnikania jonów do skóry oraz ustalić miejsca, w których się one gromadzą i skąd zostały odprowadzone w głąb organizmu. Ustalono, że jony wprowadzone do skory droga jonoforezy gromadzą się w niej na granicy naskórka i skóry właściwej, w pobliżu powierzchownej sieci naczyń krwionośnych skóry, skąd zostają odprowadzone z prądem krwi w głąb ustroju. Stwierdzono również, że jony wnikają do skóry drogą wykazującą najmniejszy opór dla prądu elektrycznego, a mianowicie przez ujścia i przewody wyprowadzające gruczołów potowych.

zabieg elektroterapii

Przygotowanie do zabiegu
Wnikanie jonów leków odbywa się poprzez ujścia i wyprowadzenia gruczołów łojowych i potowych. Jony po wniknięciu gromadzą się na granicy pomiędzy skorą właściwą a tkanką podskórną z skąd następnie lek jest rozprowadzany po całym organizmie za pomocą układu krwionośnego. Koncentracja elektronów jest największa pod elektrodą czynną.  Fizykoterapeuta przygotowuje odpowiedni aparat wytwarzający prąd stały i elektrody. Na podkładzie elektrody czynnej znajduje się bibułka filtracyjna, która zapewnia dobre i równomierne rozprowadzenie leku. Jest to podkład lekowy, który się przykłada w miejscu największego bólu. Nie należy mylić tych podkładów gdyż podkłady czynne powinny być stosowane tylko do jednego rodzaju jonoforezy. Lek trzeba odmierzyć miarką na strzykawce lekarskiej i rozprowadzić. Terapeuta powinien być wyposażony w ochronne, jednorazowe rękawice.  Należy poinformować pacjenta, że na powierzchni zabiegowej nie powinien stosować żadnych innych kremów, maści i żelów. Jeżeli już wystąpi taki przypadek to zleca się tygodniową przerwę. Natężenie ustawia się do odczucia pacjenta- lekkie mrowienie- ale powinno przekraczać 3mA. Lek który dysocjuje na jony wpychany jest w skórę, zgodnie z zasadą odpychania dwóch ładunków jednoimiennych. Czas pierwszego zabiegu ok10 minut, drugiego o ile nie wystąpił żaden efekt uboczny lub paradoksalny- 15minut. Czas kolejnych, 15 czasem do 20 minut co dziennie lub co dwa dni, w serii 10-20.

Zapraszam do Centrum Regeneracji Ciała na zabiegi lecznicze!