Ból karku, zawroty głowy, drętwienie rąk - zwyrodnienie kręgosłupa szyjnego.

Kręgosłup szyjny pełni w naszym organizmie niezwykle ważną funkcję. To od niego zależy bowiem sprawność naszych zmysłów. Z wiekiem kręgosłup szyjny ulega zwyrodnieniom, które mogą powodować m.in. ból głowy, drętwienie karku czy zawroty głowy.

Przyczyny zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego

Kręgosłup szyjny, podobnie jak inne jego odcinki, z wiekiem ulega zwyrodnieniom. Wynikające z tego dolegliwości możesz odczuwać jako niedomaganie serca, oczu, mózgu, a nawet postępujący paraliż. Dlaczego? Przez wąskie otwory w kręgach szyjnych przebiegają wszystkie najważniejsze nerwy. Jeśli są uciskane przez zniekształcone kręgi, takie odnosisz wrażenie. Na zmiany zwyrodnieniowe i mikrourazy najbardziej narażony jest 3., 4., 5. i 6. kręg kręgosłupa szyjnego. Kręgowi 3. szczególnie szkodzi siedzenie z pochyloną głową. Dla wszystkich zabójcza jest adrenalina, która wydziela się w dużych ilościach, kiedy przeciążymy mięśnie, np. siedząc kilka godzin w jednej pozycji. Pod jej wpływem mięśnie mocno się naprężają, a to szkodzi kręgom. Początkowo zmiany zwyrodnieniowe obejmują przestrzeń miedzy 5. a 6. kręgiem szyjnym. Zniekształcenie wszystkich krążków międzykręgowych to spondyloza. Pierwsze stadium odczuwasz jako małą elastyczność szyi, z czasem pojawia się silny ból mięśni w okolicy karku. Następnie spłaszczone krążki międzykręgowe coraz mocniej uciskają na nerwy, co jest przyczyną nie tylko silnego bólu, ale też czasowego niedowładu ręki. Dyski mogą także naciskać na naczynia krwionośne i powodować niedokrwienie mózgu ( zawroty głowy i omdlenia ).

Bóle głowy mogą być skutkiem zmian w kręgosłupie szyjnym

Te, które pojawiają się z tyłu głowy, w tzw. części potylicznej, są łączone z wysokim ciśnieniem krwi. Często jednak jest to skutek zmian w kręgosłupie szyjnym. Ból pochodzący od kręgosłupa szyjnego nasila się przy odchyleniu głowy w przód lub do tyłu. Znalezienie przyczyny dolegliwości jest trudne, zwłaszcza gdy boli połowa głowy, a ból przemieszcza się od czoła w kierunku pleców. Jest wtedy mylony z migreną. Jeszcze trudniej postawić diagnozę, gdy występują bóle twarzy i drętwienie skóry (charakterystyczne dla zapalenia nerwu trójdzielnego) lub uczucie dławienia w gardle (zdarzające się także przy zawale serca). Zanim takie dolegliwości zostaną przypisane zwyrodnieniom lub przeciążeniom szyjnego kręgosłupa, bywają leczone jako schorzenia mózgowia, zatok, ucha środkowego, serca, a nawet jako... zatrucia pokarmowe.
 Ból głowy wywołany neuralgią - reakcja nerwu potylicznego na ucisk z wyżej opisanymi objawami - odczuwany, jako stały ból tyłu głowy u podstawy czaszki, wywołany najczęściej stresem lub zdenerwowaniem najlepiej usunąć masażem mięśni szyjnych i splotów nerwowych. Odbarczanie - niwelowanie ucisku na nerw potyliczny - poprzez gimnastykę zwiększającą zakres ruchomości odcinka szyjnego kręgosłupa. Wykonywanie : terapii manualnej, sonoforezy ze środkiem przeciwzapalnym, laseru i pola magnetycznego - miorelaksacja - przynoszą poprawę stanu i pozwalają normalnie funkcjonować.

Co robić by ustalić przyczynę bólu głowy? Obserwuj organizm, by podczas wizyty u lekarza dokładnie opisać sytuacje, w których pojawia się silniejszy ból. Nie nadużywaj środków przeciwbólowych, by nie zaciemnić obrazu dolegliwości.

Drętwienie rąk może wynikać ze zmian zwyrodnieniowych

Bolesne drętwienie ręki, ramienia, które promieniuje aż do barku, to również skutek zmian zwyrodnieniowych w szyjnym odcinku kręgosłupa, a zwłaszcza 7. kręgu. Gdy tzw. rwa ramienna rozwinie się na dobre, tracimy pewność chwytu, nie możemy wykonać precyzyjnych ruchów palcami. Powodem jest ucisk, jaki zmiany zwyrodnieniowe (osteofity) wywierają na splot nerwów odpowiadających za sprawność rąk, a wychodzących przez otwory międzykręgowe właśnie z szyjnego odcinka kręgosłupa. Ulgę przynoszą środki przeciwbólowe. Skuteczne, aczkolwiek niepozbawione wad (osłabianie mięśni szyi), jest noszenie miękkiego kołnierza ortopedycznego. Dobrze tez brać magnez z witaminą B6 i stosować zimne okłady. Bolesne miejsca należy smarować maścią przeciwzapalną lub olejkiem lawendowym, który rozluźnia mięśnie, wykonywać zabiegi sonoforezy.

osteofity

Osteofity nadbudowują się tam, gdzie staw jest najbardziej obciążony. Najczęściej powstają na stawach kręgosłupa. W zależności od miejsca i wielkości, mogą powodować różne objawy.

Miejsca występowania osteofitów:

Zazwyczaj na przednich i bocznych krawędziach trzonów kręgów, rzadziej na krawędziach tylnych. Mogą prowadzić do zwężenia (stenozy) kanału kręgowego bądź uciskać na korzenie nerwowe. Jeśli do tego dochodzi, objawy są charakterystyczne dla uszkodzenia nerwu na danej wysokości. Przyczyną pojawienia się osteofitów może być:

• choroba zwyrodnieniowa,
• RZS (reumatoidalne zapalenie stawów),
• ZZSK (zesztywniejące zapalenie stawów kręgosłupa),
• wypadek uszkadzający stawy kręgosłupa,
• wyczynowe uprawianie sportu przewlekle obciążające kręgosłup.

Leczenie osteofitów polega na doborze odpowiednich ćwiczeń utrzymujących prawidłowy zakres ruchu (np. stretching), nauce prawidłowego odciążania stawów kręgosłupa oraz na współpracy z doświadczonym terapeutą manualnym - masażystą.


W przebiegu choroby zwyrodnieniowej na stawach  nadbudowują się osteofity nazywane są guzkami Heberdena i Boucharda (w zależności od stawu, na którym się tworzą). Nie wywołują dużych dolegliwości bólowych, ale przyczyniają się do uczucia sztywności i ćmiącego, ciągłego bólu, szczególnie po pracy na chłodnym powietrzu. Pomocne w zwalczaniu tych dolegliwości jest wygrzewanie np. w okładach parafinowych czy pod lampą Solux.

Osteofity - profilaktyka i leczenie

Często nie zdajemy sobie sprawy z tego, że w danym stawie zaczyna dochodzić do zmian zwyrodnieniowych z tworzeniem się osteofitów. Często nie dają one objawów, aż do momentu kiedy będą uciskać na tkankę nerwową lub spowodują znaczne ograniczenia ruchomości w stawie. Aby wspomagać zapobieganiu tworzenia się osteofitów, należy pamiętać o kilku zasadach:

• Należy dbać o systematyczną aktywność ruchową, w miarę możliwości bez nadmiernego obciążania stawów (np. jazda na rowerze, pływanie, nordic walking);
• Należy dbać o utrzymywanie pełnego zakresu ruchu stawów i mięśni przez stosowanie stretchingu;
• Powinno się utrzymywać prawidłową masę ciała, tak aby niepotrzebnie nie obciążać stawów;
• Należy spożywać różnorodne pokarmy, z zawartością składników mineralnych, odżywczych i witamin.

streching - ćwiczenia wzmacniające mięśnie

Jeśli zaś problem ostefitów występuje i narasta, dając nieprzemijające dolegliwości bólowe, lekarz może zalecić przyjmowanie leków przeciwbólowych i przeciwzapalnych, iniekcji dostawowych (sterydowych lub odżywiających staw stężonym kwasem hialuronowym) oraz skierować na rehabilitację ( ultradźwięki, jonoforeza, sollux, krioterapia, masaż ). W ostateczności może być podjęta decyzja o zabiegu operacyjnym. Najczęściej jest to artroskopia, w trakcie której lekarz oczyszcza staw i usuwa osteofity, tworząc tym samym w stawie więcej przestrzeni. Po zabiegu bardzo istotne jest wczesne rozpoczęcie rehabilitacji, tak aby utrzymać uzyskany zakres ruchu i zapobiec przykurczom.

Łokieć tenisisty - jak leczyć domowymi sposobami?

ból łokcia

Choroba dotyczy 10% osób grających w tenisa, także osób grających w badbingtona lub squosha. Dotyczy zwłaszcza osób rozpoczynających naukę gry, którzy nie mają jeszcze doskonale wyćwiczonej techniki uderzeń i generują ruch z nadgarstka, zamiast z tułowia i barku. U graczy wyczynowych, objawy może wywołać mocno rotowany serwis. Dolegliwość jest traktowana jako choroba zawodowa i może dotyczyć stomatologów, ortopedów, elektryków, masażystów, ślusarzy.

Łokieć tenisisty jest to zespół bólowy zewnętrznej powierzchni stawu łokciowego spowodowany przeciążeniem przyczepionych do niego mięśni, a konkretnie ścięgien tych mięsni. Bolesność umiejscawia się na małej wyniosłości kostnej (nadkłykciu bocznym) na zewnętrznej stronie łokcia, gdzie przyczepiają się mięśnie prostujące palce i nadgarstek.

Leczenie łokcia tenisisty trwa od 6 do 12 tygodni i uzależnione jest od okresu trwania dolegliwości, charakteru zmian degeneracyjnych w ścięgnie, a także stasowanego wcześniej leczenia. Celem leczenia jest zmniejszenie dolegliwości bólowych, usprawnienie funkcji kończyny oraz zwiększenie siły mięśni. Nigdy nie należy unikać ruchu w stawie, gdyż prowadzi to do zaników mięśni i spowalnia proces leczenia i rehabilitacji.

sonda IR - laser

Do podstawowych metod leczenia łokcia tenisisty należą:

• Doraźnie stosuje się okłady z lodu, maści przeciwbólowe i przeciwzapalne.
• Zabiegi fizykoterapeutyczne takie jak: ultradźwięki, laser - sonda IR, jonoforeza, krioterapia.
• Masaż poprzeczny prowadzony przez wykwalifikowanego fizjoterapeutę. Ten rodzaj rehabilitacji składa się z dwóch faz - aktywnej i następującej po niej fazy rozluźnienia. Zabieg odbywa się według schematu: dociśnięcie, przesunięcie i rozluźnienie, trwa około 10-15 minut. Zabieg należy wykonywać z naciskiem powodującym umiarkowany ból.
• Znaczną ulgę przynosi unieruchomienie w szynie ramiennej w zgięciu w stawie łokciowym, stosowane jednak nie dłużej niż na 14 dni.
• Ortezy odciążające przyczepy uszkodzonych ścięgien.
• Coraz rzadziej wykonywane są iniekcje ze sterydów w okolice uszkodzonych ścięgien.
• Domowe sposoby leczenia łokcia tenisisty
• Podczas leczenia łokcia tenisisty możemy się wspomóc niektórymi tradycyjnymi metodami terapii. Należy jednak pamiętać, że nigdy nie mogą one zastąpić wizyty u lekarza i wskazanej przez niego metody leczenia. Mogą one być stosowane jedynie wspomagająco i jako takie dają dobre efekty. Domowe sposoby na to chorzenie da się podzielić na farmakologiczne i naturalne.

Leczenie farmakologiczne:

tabletki doustne (przeciwbólowe, przeciwobrzękowe, przeciwzapalne). Nie należy ich znacznie nadużywać, gdyż mogą prowadzić do powikłań, m.in. zapalenia błony śluzowej żołądka;
maści i żele stosowane miejscowo;
środki służące do przygotowania roztworów przeciwobrzękowych.

sonoforeza

Leczenie naturalne:

• polewanie zimną wodą,
• okłady z lodu,
• okłady z liści kapusty,
• okłady z roztworu wody i octu,
• okłady z żywokostu lekarskiego,
• okłady z liści "babki".

W trakcie choroby należy unikać ruchów w stawie łokciowym powodujących istotne dolegliwości bólowe. Całkowicie przeciwwskazana jest gra w tenisa, do momentu opanowania prawidłowej techniki gry. Podstawą leczenia jest całkowite wyeliminowanie lub maksymalne ograniczenie na 2-3 tygodnie wszystkich ruchów nasilających dolegliwości bólowe.

masaż lodem

Nigdy nie należy natomiast całkowicie unikać ruchu w stawie, gdyż prowadzi to do zaników mięśni i spowalnia proces leczenia i rehabilitacji. Podczas leczenia należy delikatnie rozciągać chore ścięgna oraz stosować specjalne ćwiczenia (zginanie i prostowanie nadgarstka w pozycji horyzontalnej). Ponadto samodzielnie można masować bolące miejsce kostką lodu, aż do jej rozpuszczenia.

Następnie po osuszeniu należy wetrzeć w bolące miejsce maść o właściwościach przeciwbólowych i przeciwzapalnych. Pomocne w czasie rehabilitacji jest zastosowanie łuski gipsowej dłoniowej, którą możemy sami zdejmować i zakładać w sytuacji, gdy pojawia się ból lub ręka jest zmęczona. W sklepach ortopedyczno-rehabilitacyjnych dostępne są również ortezy.

orteza na łokieć

Po zakończonym leczeniu, gdy ustąpią dolegliwości bólowe można stopniowo wracać do intensywniejszej aktywności sportowej. Niezbędne jest wykształcenie prawidłowej techniki gry w tenisa, gdyż nieprawidłowa gra spowoduje nawrót dolegliwości.

Zespół cieśni nadgarstka

 Jest najczęściej spotykaną mononeuropatią uciskową w praktyce lekarskiej.

Objawy są następstwem stopniowego uszkadzania włókien czuciowych i ruchowych nerwu pośrodkowego, który przebiega w kanale nadgarstka. Kanał nadgarstka jest ograniczony od strony grzbietowej ręki ośmioma kośćmi nadgarstka, a od strony dłoniowej troczkiem zginaczy - więzadłem poprzecznym nadgarstka.

Objawy

Objawy są najczęściej obustronne, ale w ręce dominującej uszkodzenie nerwu pośrodkowego jest zwykle bardziej nasilone. Pacjenci zgłaszają objawy subiektywne w postaci bólu, mrowienia, drętwienia głównie w obrębie kciuka i wskaziciela, z towarzyszącym uczuciem obrzęku, sztywności palców. Ból i parestezje nasilają się w czasie snu, często wybudzają chorego w nocy. Zmniejszenie dolegliwości przynosi wtedy potrząsanie ręką.

Zaburzenia ze strony włókien ruchowych nerwu pośrodkowego występują później. Pacjenci skarżą się na trudności w wykonywaniu czynności precyzyjnych np. zapinania małych guzików, nawlekania nici na igłę, otwierania słoików. Osłabienie i zanik mięśni kłębu kciuka występują w zaawansowanych przypadkach zespołu cieśni nadgarstka. Zespół cieśni nadgarstka najczęściej dotyczy pacjentów płci żeńskiej. Przyczyną wzrostu ciśnienia w kanale nadgarstka mogą być także sytuacje zatrzymujące wodę w organizmie, prowadzące do obrzęków, np. ciąża, menopauza, niedoczynność tarczycy czy zapalenie stawów albo cukrzyca. 

Diagnostyka

Badaniem diagnostycznym pozwalającym na potwierdzenie rozpoznania jest badanie elektrofizjologiczne: ENG – elektroneurografia = ocena przewodnictwa we włóknach nerwu pośrodkowego.

Leczenie

Leczenie zachowawcze w postaci leków p/zapalnych , p/obrzękowych, iniekcji okołonerwowych jest często nieskuteczne, gdyż nie eliminuje czynnika mechanicznego – ucisku na włókna nerwu pośrodkowego.

Jedynym skutecznym leczeniem zespołu cieśni nadgarstka jest leczenie operacyjne – odbarczenie nerwu pośrodkowego. Ale operacja wcale nie musi być koniecznością. Po jednorazowym przeforsowaniu ręki i pierwszych dolegliwościach skuteczny może okazać się po prostu odpoczynek dla ręki i fizjoterapia w połączeniu z lekami przeciwzapalnymi. Pomocny jest także usztywniacz, który utrzymuje nadgarstek w neutralnej pozycji podczas pracy w dzień lub w trakcie snu. Nie należy jednak nosić go zbyt często w dzień, aby nie doprowadzić do zaniku mięśni ręki.

orteza

Nie zwlekaj z wizytą u ortopedy

Jeśli chory trafi do ortopedy w początkowym stadium choroby, być może wystarczy leczenie nieoperacyjne. Polega ono na krótkotrwałym unieruchamianiu ręki w ortezie w celu zlikwidowania obrzęku i stanu zapalnego ścięgien, przyjmowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ), fizykoterapii z zastosowaniem jonoforezy, ultradźwięków, lasera, magnetoterapii lub prądów TENS. Niekiedy podaje się do kanału nadgarstka sterydy, które likwidują stan zapalny, ale także niszczą tkanki, w tym przypadku przerośnięte pochewki ścięgien.

Jak zapobiegać?

Bardzo ważna jest profilaktyka przeciążania nadgarstka. Warto zwrócić uwagę na:

- obserwowanie i korygowanie biomechaniki swojego ciała

- używanie ergonomicznej klawiatury 

- podpieranie nadgarstków na wygodnej podkładce podczas pracy myszką komputerową

- przerwy w pisaniu na klawiaturze lub długopisem

- natychmiastowe przerywanie czynności, które sprawiają ból

- pracę naprzemiennie prawą i lewą ręką w trakcie wykonywania powtarzalnych czynności 

- utrzymanie prawidłowej postawy ciała

- nieobciążanie lędźwiowego odcinka kręgosłupa, ramion, szyi

- trzymanie łokci blisko tułowia

- utrzymanie prawidłowej wagi ciała.

Koszt zabiegów fizykoterapeutycznych to 10zł - 10 minut pole magnetyczne ; laser 6 minut - 12zł, sonoforeza 5 minut - 10zł itd. Seria 10 zabiegów jest minimum dla poprawy stanu chorobowego.

Halluksy (halluxy) leczenie

zabieg  u fizykoterapeuty

Wysokie obcasy i ciasne noski szpilek to najczęstsza przyczyna powstawania halluksów u kobiet. Niewygodne, wąskie buty sprawiają, że stopa brzydko się zniekształca, w wyniku czego nasz pierwszy paluch odchyla się.

halluxy operacja

Halluxy, czyli paluchy koślawe, ich nazwa pochodzi z tłumaczenia łacińskiego hallux valgus, czyli właśnie paluch koślawy. Paluch koślawy to nabyte bądź wrodzone zniekształcenie w obrębie stopy polegające na koślawym ustawieniu palucha i szpotawym ustawieniu I kości śródstopia, któremu zwykle towarzyszy płasko-koślawe ustawienie stopy. Wielkość kąta pomiędzy osią długą palucha a osią I kości śródstopia przekracza 20 stopni. Skutkiem tego jest wystawanie po stronie przyśrodkowej stopy – głowy I kości śródstopia.

Halluxy – przyczyny oraz dolegliwości

Deformacja ta jest widoczna gołym okiem i nie wygląda najlepiej. Ale oprócz tego, że paluch koślawy nie wygląda najpiękniej, to nieleczony prowadzi do coraz głębszych zmian, takich jak zapalenie kaletki, czy bolesne modzele. Więc jak leczyć haluksy, gdy już nam się pojawią?U ponad 60 % chorych występują uwarunkowania genetyczne – halluxy występują rodzinnie, halluxy mogą powodować również czynniki zewnętrzne: przykurcz ścięgna Achllesa lub mięśnia brzuchatego łydki, płaskostopie, noszenie ciasnego obuwia.

Hallux leczenie

hallux leczenie

Zacznijmy od wizyty od ortopedy (hallux leczenie) i od zmiany obuwia na wygodne, na niższym obcasie, z szerokim noskiem. Lekarz obejrzy nasze stopy i będzie mógł ocenić jak daleko zaszedł proces deformacji. Może się okazać, że potrzebne będzie zamówienie specjalnych wkładek, które mają na celu podpieranie sklepienia poprzecznego stopy. Lekarz może nam zalecić również gimnastykę korekcyjną, która wzmocni cały układ stabilizujący stopę. Jeśli nastąpiło zapalanie kaletki możemy ulżyć sobie nosząc odpowiednie ochraniacze, mocząc stopy w wodzie z dodatkiem soli, a także przyjmując leki o działaniu przeciwzapalnym i przeciwbólowym. Niekiedy stosuje się specjalne buty, które mają wzmocnione podeszwy. Takie obuwie ma odciążać chory paluch (hallux) w czasie ruchu.

  Ważne jest również aby dawać stopom jak najwięcej odpocząć, chodząc boso po piasku i trawie, ale nie możemy też zapominać o wysiłku fizycznym. Jazda na rowerze i pływanie na pewno nie zaszkodzą.

halluxy

Czasami może się okazać, że te metody nie przyniosły choremu ulgi. Wynikać to może z tego, że nasze nawyki są jednak zbyt mocne i ciężko nam je zmienić na korzyść dla naszych stóp. Inna sprawa, to fakt, iż do ortopedy bardzo często udajemy się, gdy dolegliwości bólowe są na tyle duże, że utrudniają nam sprawne funkcjonowanie, a wtedy zmiany kostne są już tak daleko posunięte, że ani ćwiczenia, ani odpowiednie obuwie, fizykoterapia i wkładki nie mogą ich naprawić. Co wtedy?

Sposoby leczenia halluxów zależą od rodzaju oraz stopnia zniekształcenia stopy. Zapobieganie paluchom koślawym polega na noszeniu odpowiednich butów. W razie wystąpienia stanu zapalnego kaletki maziowej powinno się stosować różnego rodzaju ochronę – poduszeczki, kółka ochronne. W przypadku zauważenia pierwszych objawów pomocne mogą okazać się różnego rodzaju aparaty korygujące, jak również ćwiczenia wsparte fizykoterapią (jonoforeza, laser, magnetronik, ultradźwięki), obniżenie masy ciała, wysiłek fizyczny, zmiana butów, oraz rehabilitacja mogą dać bardzo dobre rezultaty leczenia. W zaawansowanych zmianach proponuje się leczenie operacyjne, po którym konieczne jest noszenie nowego wygodnego obuwia.